توبه مخصوص به گناه یا گناهان خاصی نیست.و شخص و اشخاص معینی را شامل نمی شود و زمان محدودی ندارد و سن وسال و عصر وزمان خاصی در آن مطرح نیست بنابراین توبه از تمام گناهان است و نسبت به تمام اشخاص و در هر زمان ومکان می باشد همان گونه که اگر شرایط در آن جمع باشد به قبول درگاه الهی خواهد بود.

تنها استثنایی که در قبول توبه وجود دارد و در قرآن مجید به آن اشاره شده این است: اگر انسان زمانی به سراغ توبه رود که در آستانه برزخ قرار گرفته و مقدمات انتقال او از دنیا فراهم شده است و یا عذاب الهی فرا رسد (مانند توبه فرعون هنگامی که عذاب الهی فرا رسید و در میان امواج نیل درحال غرق شدن بود) پذیرفته نمی شود، ودر آن زمان درهای توبه بسته خواهد شد زیرا اگر کسی در آن حال توبه کند، توبه او اظطراری است نه اختیاری و توام با میل و رغبت

مولف: آیت الله العظمی مکارم شیرازی

برگرفته از کتاب اخلاق در قرآن

گفته بودیم برایمان بنویسند.

بنویسند از مردانی که نام آن ها در کوهها و دشتها دریاها و پهنه آسمان آبی این سرزمین پراکنده است.

بنویسند از مردانی که ارتفاع ایمانشان به دست متبرک امام رضوان الله علیه رسم شده است 

بنویسند از مردانی که پاره های آهن بودند.

و……

بنویسند از مردانی که وقتی به خاک افتادند بیش از هزار مرد بودند.

آن ها نوشتند و ما خواندیم..

گزیده ای بود از کتاب فرمانده من 

نویسنده رحیم مخدومی،احمد کاوی 

جابر گوید: امام باقر (علیه السلام) به من خبر داد:

یکی از زنان طایفه بنی هلال، دایه حضرت علی (علیه السلام) بود که در زمان شیرخوارگی حضرت در خیمه خود به او شیر می داد و نگهداریش می کرد، آن زن پسری هم داشت که برادر همشیر علی (علیه السلام) به حساب می آمد ولی سنش یازده ماه و چند روز از علی بزرگتر بود در کنار خیمه آنان چاهی قدیمی قرار داشت روزی آن طفل بر لب چاه آمد و سر خود را داخل آن نمود علی (علیه السلام) نیز مصمم شد به دنبال او برود، پای علی (علیه السلام) به ریسمانهای خیمه پیچیده شد و آنگاه طنابها را کشید تا خود را به برادر رضاعی خود برساند آنگاه به یک پا و دست او چسبید به حالتی که دست او را در دهان و پایش را به دست گرفت تا از فرو افتادن او در چاه آب جلوگیری کند. در همین حال مادر رضاعی علی (علیه السلام) از راه رسید و صحنه را مشاهده کرد و شیون کنان فریاد زد: ای اهل قبیله ام، ای طایفه ام بیائید، چه بچه فرخنده و مبارکی علی فرزندم را نگه داشته تا در چاه نیفتد سپس دو کودک را از سر چاه دور کرد مردم نیز از نیروی طفلی با آن سن و سال در شگفتی فرو رفته بودند، که با بند شدن پای علی (علیه السلام) به طنابهای خیمه چگونه خود را کشیده تا دستش را به برادرش برساند لذا بدین جهت مادر رضاعیش او را میمون نامید یعنی مبارک و فرخنده و آن کودک در میان طایفه بنی هلال به معلق میمون شهرت یافته بود.

معانی الاخبار، ج 1، ص 140

عارف و مومن واقعي دنيا را بازاري مي بيند وبه دنبال مشتري مي گردد بهترين مشتري جان و مال مومنان، خداست و با غير خدا معامله كردن حاصلي جز ضرر و زيان ندارد شهيد چمران مي گويد:

خدايا از اين دنياي فريب، از اين دنياي سياست و تزوير خسته واندوهگين شده ام فقط سعي مي كنم به دنبال حق بروم و خود را به هيچ معبود ديگري جز خدا نفروشم و براي آنكه درمقابل ظلم وكفر رويين تن شوم و شرف ايماني خود را از خطر تعرض محفوظ بدارم سعي مي كنم بر آنچه آسيب پذير است و ممكن است ملعبه دست سياست بازان قرار گيرد قلم بطلان بكشم و از مال و منال خود از جان وهستي خود و حتي از نام ونشان خود بگذرم و بدين وسيله بازيگران شعبده باز را خلع سلاح كنم تا هرچه كردند و هرچه خدعه كردند وهرچه تهديد كردند كارگر شود.

مومن بايد در همه حال خداجو باشد خداوند سبحان هرصبح وشام فرشتگان درگاهش را مي فرستد تا قلب وجان مارا ببويند و بر آن قيمت گذارند خوشا آنان كه بهايي در پيشگاه خدا دارند و خداوند خود، مشتري جان و مال آنهاست. آدمي نبايد خويشتن خود را به ثمن بخس و متاع قليل بفروشد آنان كه خود را ارزان مي فروشند زيان كارترين در دنيا و آخرتند.

منبع: زمزم عشق، منصوري لاريجاني

 يكي از آثار زيان بار گناه بر روح وجان اين است كه دل وگوش و چشم آدمي را حجاب فرا مي گيرد و او را از درك حقايق ناتوان مي سازد امام علي (ع) مي فرمايد: بپرهيز از مستي گناه زيرا همانندمستي شراب است؛ بلكه بالاتر از آن، تا آن جا كه خداوند متعال مي فرمايد: كر و كور گنگ هستند و راه برگشت ندارند. برخي از سالكان طريقت از درون آدميان آگاهند آنان هرگاه به شخصي گناهكار نزديك مي شوند بوي آزار دهنده گناهان فرد آن ها را به شدت ناراحت مي كند امام سجاد(ع) در دعاي خمسه عشر به ما مي آموزد كه جامه گناه و پستي را از تن خود بركنيم و با آب توبه جسم وجان را شستشو دهيم.

منبع: دعا ارمغان آرامش، سيدحسين اسحاقي

1- عالم جلیل، شیخ عبدالهادی حائری مازندرانی از پدر خود، حاجی ملا ابوالحسن نقل کرده است که من حاج میرزا علی نقی طباطبایی را بعد از رحلتش در خواب دیدم، و به او گفتم: «آیا آرزویی داری؟»، گفت: «یک آرزو دارم و آن این است که چرا در دنیا هر روز زیارت عاشورا نخواندم.» رسم سید این بود که در تمام دهه اول محرم، زیارت عاشورا می‌خواند، ولی بعد از مرگ، افسوس می‌خورد که چرا در تمام ایام سال، موفق به این زیارت نبوده است.

2- آیت اللّه شبیری زنجانی، از مراجع تقلید می‌گوید: «یکی از چشم‌های فرزند آقای حاج سید محمد بجنوردی بر اثر عارضه‌ای نابینا شده بود و به نظر پزشکان، حتی پزشکان خارج از کشور، به علت رشد آن عارضه، چشم دیگرش نیز نابینا می‌شد. ولی آن شخص شفا یافت؛ یکی از بستگان وی، سیدالشهداء را در عالم رؤیا دید که به او فرمود: «ما به جهت اینکه او به زیارت عاشورا مداومت داشت، سلامتی چشم دیگرش را از خدا گرفتیم».

3-مرجع بزرگ آیت اللّه العظمی بهجت، درباره زیارت عاشورا می‌گوید: «مضمون زیارت عاشورا گواه و روشن کننده عظمت آن است. در سندها آمده است که زیارت عاشورا از حدیث‌های قُدسی است. برای همین، با وجود فراوانی کارهای علمی موجود نزد علما و اساتیدمان، آنان همیشه مراقب خواندن زیارت عاشورا بودند. مرحوم آیت اللّه شیخ محمدحسین اصفهانی از خداوند متعالی می‌خواست کلمات پایانی عمرش، زیارت عاشورا باشد و پس از آن به سوی باری تعالی بشتابد؛ خداوند نیز دعای وی را اجابت کرد و پس از اتمام خواندن زیارت عاشورا روحش به ملکوت اعلی شتافت و قرین رحمت گردید».

5-مرحوم شهید دستغیب(ره) حکایتی درباره برکت خواندن زیارت عاشورا را این‌گونه نقل می‌نماید: «یکی از علما نجف حدود یکصد سال پیش، در خواب، حضرت عزراییل را می بیند، پس از سلام می‌پرسد: «از کجا می آیی؟»، ملک الموت می‌فرماید: «از شیراز!، روح مرحوم میرزا ابراهیم محلاتی را قبض کردم.»، شیخ می‌پرسد: «روح او در چه حالی است؟»، عرزاییل می‌فرماید: «در بهترین حالات و بهترین باغ‌های عالم برزخ، خداوند هزار ملک را برای انجام دستورات شیخ قرار داده است.»، آن عالم پرسید: «آیا برای مقام علمی و تدریس و تربیت شاگرد به چنین مقامی دست یافته است؟»، فرمود: «نه!»، گفتم: «آیا برای نماز جماعت و بیان احکام!»، فرمود: «نه!»، گفتم پس برای چه؟ فرمود: «برای خواندن زیارت عاشورا».

نقل است که مرحوم میرزا، سی سال آخر عمرش، زیارت عاشورا را ترک نکرد و هر روز که به سبب بیماری یا امر دیگری نمی‌توانست بخواند، نایب می‌گرفت.

*از عارف بزرگ، مرحوم آیت الله میرزا سید علی آقای قاضی (ره) (استاد آیت الله بهجت و علامه طباطبایی) نقل شده که بعد از رحلت‌شان، کسی ایشان را در خواب دید و سوال کرد: «چه عملی در آنجا مهم‌تر است؟»، فرمود: «زیارت عاشورا، و من پشیمانم که چرا روزی یک بار زیارت عاشورا را قرائت کردم و دوبار نخواندم!». مرحوم قاضی(ره) می‌گفتند: «هر چه دارم از سید الشهداء(ع) و قرآن دارم».

منبع: کامل الزیارات

امام محمد باقر(ع) به فردی به نام علقمه که درباره چگونگی زیارت امام حسین (ع) از راه دور سوال پرسیده بود، فرمودند: پس از آنکه به آن حضرت با سلامی اشاره کردی، دو رکعت نماز بخوان و سپس زيارت عاشورا را بخوان، هنگامی که اين زيارت را خواندی در حقيقت او را به چيزی خواندی که هر کس از ملائکه که بخواهند او را زيارت کنند، به آن می‌خوانند و خداوند برای تو هزار هزار حسنه می‌نويسد و از تو هزار هزار سيئه دور می‌نمايد و تو را هزار هزار مرتبه بالا می‌برد. همانند کسانی هستی که در رکاب آن حضرت به شهادت رسيدند. حتی در درجات آنها هم شريک می‌شوی.

منبع: (کامل الزيارات- ص 74)

جوانى خدمت امام حسین علیه السلام رسید و گفت: «من مردى گناه کارم و نمى توانم خود را از انجام گناهان بازدارم، مرا نصیحتى فرما» امام حسین علیه السلام فرمود:
پنج کار را انجام بده و آن گاه هرچه مى خواهى، گناه کن. اول، روزى خدا را مخور و هرچه مى خواهى گناه کن. دوم، از حکومت خدا بیرون برو و هرچه مى خواهى گناه کن. سوم، جایى را انتخاب کن تا خداوند تو را نبیند و هرچه مى خواهى گناه کن. چهارم، وقتى عزراییل براى گرفتن جان تو آمد، او را از خود بران و هرچه مى خواهى گناه کن. پنجم، زمانى که مالک دوزخ، تو را به سوى آتش مى برد، در آتش وارد مشو و هرچه مى خواهى گناه کن.
جوان اندکى فکر کرد و شرمنده شد و در برابر واقعیت هاى طرح شده، چاره اى جز توبه نیافت.

منبع نشر: سایت اخلاقی حدیث یار